Bonheiden: het ontstaan.

Eind jaren '50 was priester en toekomstige Foyervader Vincent D'Heu sterk onder de indruk over het vaderschap van God waarover in die tijd een franciscaanse pater in de abdij van Orval sprak. Hij stelde de vraag aan die pater: 'Waar haalt gij dat?' 'In Châteauneuf-de-Galaure in Frankrijk' kreeg hij als antwoord. Zo maakte hij kennis met Marthe Robin, de stichteres van de "Foyers de Charité", en dat bracht de sneeuwbal aan het rollen. Stilaan rijpte bij hem en bij zijn vrienden het plan om hier in Vlaanderen een 'Foyer de Charité' te beginnen, in de geest van wat zij in Frankrijk gezien hadden, en hij moest zelf het roer in handen nemen.

Kardinaal Van Roey stond aanvankelijk weigerachtig tegen het initiatief, maar op zijn sterfbed gaf hij 'carte blanche' voor Zellaer. 'Dat God een Goede Vader is' klonk in die tijd als verrassend nieuw! Dan zijn wij allen broeders en zusters van elkaar! Marthe Robin (1902-1981) was haar tijd ver vooruit toen ze zulke ideeën verwoordde. Zo was zij in de echte zin van het woord een voorloper op het Tweede Vaticaans Concilie: het priesterschap van elke gedoopte, de kerk als volk van God, een nieuwe evangelisatie… dat had zij al in de jaren dertig onder de aandacht gebracht. Aan die verkondiging mocht de Foyer meewerken. Het geloven zonder te zien kreeg stilaan uitzicht.

Officieel is de Foyer van Bonheiden begonnen in 1962. Priester Vincent D'Heu had reeds enkele jaren gemeenschapsretraites in verschillende retraitehuizen begeleid. Vanaf 1960 had hij ook de eerste foyerleden in zijn geboortestad, Lier, bijeen gebracht. Op 22 februari 1962 nam 'vader' D'Heu met 5 foyerleden zijn intrek in kasteel Zellaer in Bonheiden om aan een groot avontuur te beginnen. Het was een bijzonder geschikte, stille plaats in de buurt van Mechelen, halfweg tussen Brussel en Antwerpen, met ruim 18 hectare groen.

Het eerste bezoek aan het kasteel was een grote ontnuchtering. Het gebouw was in een erbarmelijke staat. Er was geen waterleiding, het sanitair en de elektriciteit waren zeer primitief… Alles moest nog gedaan worden. Het was hard werken! Maar het gaf voldoening te mogen leven naar iets toe. Retraitanten en vele vrienden hielpen waar het kon, ook financieel en soms zelfs in natura. Tegen de Goede Week van 1963 was het kasteel klaar om de eerste gemeenschapsretraite te organiseren. Vader D'Heu was ook een prima bedelaar… Zo werd eens aan een groep retraitanten gevraagd hun vuile lakens achter te laten. We zouden ze wel wassen om er de bedden van de volgende groep mee te dekken.

Zonder de bezielende begeleiding van vader D'Heu zou de Foyer nooit gelukt zijn. Hij legde veel nadruk op 'de vrijheid van de kinderen Gods' En hoe dikwijls hoorden wij hem zeggen: 'Beginnen met te herbeginnen en herbeginnen met te beginnen'! Hij kon ook roepingen onderkennen, maar zou nooit iemand getrokken hebben om in te treden.

De gemeenschap groeide vrij snel uit tot een levende gemeenschap. De restauratie van de gebouwen en het verbeteren van de infrastructuur vroegen heel wat krachten, maar de vreugde en de lach waren soms ver te horen! In die tijd kwamen ook grote groepen retraitanten. Zij deelden zowel in onze blijdschap als in onze financiële zorgen. Vanaf het begin probeerden wij het retraitewerk dat Marthe Robin biddend en lijdend heeft gedragen, verder te zetten. De wereld had nood aan een nieuw Pinksteren, zei ze, en alle gedoopten moesten gevormd worden tot getuigen en medewerkers in de Kerk. Dat is de uitdaging die wij tot op vandaag ter harte nemen.